Τρόποι Διαπαιδαγώγησης: Ένας οδηγός για γονείς

Τρόποι Διαπαιδαγώγησης: Ένας οδηγός για γονείς

Ενότητα 1: Συνηθισμένα Προβλήματα

Σκοπός του βιβλίου αυτού είναι να μάθουμε περισσότερα για ταστυλ διαπαιδαγώγησης, τις τεχνικές και τους κανόνες πουμπορούμε να εφαρμόσουμε στο σπίτι αλλά και τιςπρακτικέςσυμβουλές για υποδείξεις προς το παιδί.

Όλα αυτά αποτελούνγενικές γνώσεις που μπορούν να εφαρμοστούν σε πολλά καιδιαφορετικά πλαίσια, ανάλογα με το πρόβλημα συμπεριφοράςκαι τον χαρακτήρα του γονιού.Όμως μερικά προβλήματα συμπεριφοράς είναι πιο συνηθισμένααπό κάποια άλλα, με αποτέλεσμα να υπάρχει ήδη συγκεκριμένηβιβλιογραφία και έρευνα επί των θεμάτων αυτών. Στην πρώτηενότητα του βιβλίου αυτού θα αναφερθούμε σε δύο από τα πιοσυχνάκαι συγκεκριμένα προβλήματα συμπεριφοράς πουαντιμετωπίζουν οι γονείς:την επιθετικότητα και τις διαταραχέςπροσοχής. Θα περιγράψουμε τόσο τα συμπτώματα όσο και τιςτεχνικές που μπορούν να εφαρμόσουν οι γονείς για την όσο τοδυνατόν πληρέστερη αντιμετώπισή τους.Όσοι γονείς διαβάζετε αυτό το βιβλίο θα πρέπει να έχετε στο νουσας ότιόσες εξειδικευμένες αναλύσεις και εάν διαβάσετε για τοπρόβλημα που σας απασχολεί, σε καμία περίπτωση ένα βιβλίοδεν μπορεί να αντικαταστήσει την παρέμβαση ενός ειδικούψυχικής υγείας.

Ο ειδικός λαμβάνοντας υπόψη το ιστορικό καικαταγράφοντας με πολύ πιο συστηματικό και εξατομικευμένοτρόπο τα προβλήματα συμπεριφοράς είναι σε θέση να σαςβοηθήσει πολύ περισσότερο και με μεγαλύτερη ακρίβεια σε σχέσημε οποιοδήποτε συμβουλευτικό βιβλίο.9Πως εξηγώ τη ΔΕΠ/Υ στο παιδίμουΠριν η οικογένεια μιλήσει στο παιδί για τη ΔΕΠ/Υ, θα πρέπει να έχειφροντίσεινα ενημερωθεί η ίδιαπολύκαλά για το θέμα. Ηοικογένεια θα πρέπει να κατανοήσει μέσα από την ενημέρωσή της από ειδικούς τι ακριβώς παρουσιάζει το παιδί, τι προβλήματαενδέχεται να έχει στο μέλλον και πως θα μπορέσει να τααντιμετωπίσει.Από εκεί και πέρα η βασική συμβουλή είναι απλή:ειλικρίνεια.Οι γονείς δεν πρέπει να κρύψουν κάτι, ενδεχομένωςπιστεύοντας ότι έτσι προστατεύουν το παιδί τους, γιατί αργά ηγρήγορα το παιδί θα διαβάσει τις αντιδράσεις των γονιών και θακαταλάβει ότι «κάτι τρέχει», κάτι που θα έχει ως αποτέλεσμα ναμπερδευτεί. Όπως θα δούμε και παρακάτω,ανάλογα με την ηλικίατου παιδιού, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε λέξεις καιεκφράσεις που μπορεί να κατανοήσει.Επίσης καλό είναι οιγονείς να έρθουν σεσυνεννόηση και με άλλαάτομα και φορείςμε τα οποία έρχεται σεεπαφή καθημερινά τοπαιδί (π.χ. σχολείο, φροντιστήριο, γυμναστήριο) ώστε αφενός ναγίνουν σύμμαχοι των γονέων και αφετέρου να μην φέρουν το παιδίσε δύσκοληθέση λόγω της άγνοιάς τους.

Επιπλέον, με αυτό τοντρόποπερνάμε το μήνυμα ότι η ΔΕΠ/Υ δεν είναι έναθέμα ταμπούκαι τοπαιδίδεν θα αναγκαστείνα κουβαλάει ένα τέτοιο μυστικό.Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότιδεν πρέπει να επιτρέψουμε στο παιδίνα χρησιμοποιήσει τη ΔΕΠ/Υ ως δικαιολογίαγια να αποφεύγειεργασίες ή να μεταχειρίζεται άλλα άτομα. Γνωρίζοντας τα όρια καιτις δυνατότητες του παιδιού μπορούμε να διαμορφώσουμε έναεξατομικευμένο και σταθερό πρόγραμμα αμοιβών και ποινών,όπως ακριβώς θα κάναμε εάν το παιδί μας δεν παρουσίαζεσυμπτώματα ΔΕΠ/Υ.10Διαχείριση της ΔΕΠ/Υ μέσα στην οικογένειαΓια να διαχειριστούμε σωστά τη ΔΕΠ/Υ θα πρέπει να μην ξεχνάμεπως πρόκειται για μία απολύτως διαχειρίσιμη νευρολογική-συμπεριφορική διαταραχή. Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου για τοπαιδί μας και η διαταραχή δεν λέει απολύτως τίποτε για τιςνοητικές ικανότητες του παιδιού.

Οι ομαλές και στενέςοικογενειακές σχέσεις που χαρακτηρίζονται από μιαάνευ όρωναγάπητων μελών μεταξύ τους, βοηθούν τα παιδιά να ενισχύσουντην αυτοπεποίθησή τους. Ακόμη και αν το παιδί απογοητεύει σεκάποιες στιγμές τους γονείς, το γενικότερο μήνυμα που πρέπει ναπαίρνει είναι η αποδοχή της προσωπικότητάς του και η ενίσχυσητων ικανοτήτων του.Το παιδί θα πρέπει να αρχίσει να αναπτύσσει ικανότητεςαυτοδιαχείρισης της διαταραχής και αυτό μπορεί να γίνει μόνομέσα από τη συνεργασία των γονέων.Για να μπορέσει νααναπτύξει αυτές τις ικανότητες, είναι σημαντικότο παιδί νασυμμετέχει ενεργά και με πλήρη γνώση των στόχων τηςθεραπευτικής παρέμβασηςπου του γίνεται και να μην είναι απλάένας παθητικός δέκτης. Με τον τρόπο αυτό μειώνεται το άγχοςτουπαιδιού και τονώνεται η αυτοπεποίθησή του.Στην περίπτωση που το παιδί χρειάζεται κάποιου είδουςφαρμακευτική αγωγή, οι γονείς θα πρέπει να είναιιδιαίτεραπροσεκτικοί στο πως θα συζητήσουν το θέμα της χορήγησηςφαρμάκου. Το παιδί δεν πρέπει να πάρειτο μήνυμα πως είναιασθενής, αλλά ότι η φαρμακευτική αγωγή θα το βοηθήσει ναανταπεξέλθει καλύτερα στην καθημερινότητά του, όπως ακριβώςτα γυαλιά βοηθούν ένα μυωπικό παιδί να βλέπει καλύτερα στοσχολείο.

Σε καμία περίπτωσηδεν πρέπει οι γονείς και οι δάσκαλοι νασυγκρίνουν το παιδί με ΔΕΠ/Υ με τα άλλα παιδιά. Το παιδί πρέπεινα έχει συγκεκριμένους καιεξατομικευμένους στόχουςπου ναμπορεί να φτάσει. Οι πολλαπλές υποχρεώσεις και η ύπαρξη πολύυψηλών στόχων που πολύ πιθανόν να μην μπορέσει να φτάσει τοπαιδί, δημιουργούν κακή αυτοεικόνα στο παιδί και το οδηγούν στονα έχει χαμηλές προσδοκίες από τον εαυτό του.Είναιχρήσιμοοι γονείςνα στηρίξουν το παιδί να συνεχίσει νααναπτύσσει όποιες ικανότητες έχει και να τουυπενθυμίζουν(λεκτικά και μη λεκτικά) ταθετικά στοιχεία του. Η οικογένειαείναι η πιο σημαντική πηγή αυτοπεποίθησης για το παιδί και ηαυτοπεποίθηση με τη σειρά της είναι ο καλύτερος σύμμαχος στηνκαθημερινότητα ενός παιδιού με ΔΕΠ/Υ. Οι γονείς αντί ναεπικεντρώνονται αποκλειστικά και μόνο στονα γίνει καλύτερο τοπαιδί στις δραστηριότητες που υστερεί (π.χ. γράψιμο έκθεσης),πρέπει να βοηθήσουν το παιδί να αναπτύξει άλλα ταλέντα σταοποία έχει κλίση (π.χ. ποδόσφαιρο). Όταν το παιδί αντιλαμβάνεταιότι αξίζει και ότι μπορεί να πετύχει πράγματα μετην προσπάθειάτου, η θετική αυτοεικόνα του μεταφέρεται και στην προσπάθειαπου θα κάνει με τις δραστηριότητες που υστερεί.Αντί οι γονείς να αφήνουν στο παιδί μια πληθώρα επιλογών,είναιπιο χρήσιμο να του δίνουν 2 ή 3 επιλογέςβάσει των οποίωνκαλείταινα πάρει την απόφασή του. Δεδομένου πως τα παιδιά μεΔΕΠ/Υ δυσκολεύονται να επεξεργαστούν πολλές πληροφορίεςμαζί, είναι πάντοτε καλύτερα να μειώνουμε τον όγκο τωνσυγκρίσεων που καλούνται να κάνουν.

Κρατήστετο πρόγραμμα της καθημερινότητας σταθερό, βάσειμιας συγκεκριμένης ρουτίνας. Η ώρα του ξυπνήματος, ηδιαδικασία του ντυσίματος, η ώρα της αναχώρησης προς τοσχολείο, η ώρα του φαγητού κτλ πρέπει να είναι σταθερά καιγνωστά στο παιδί. Με αυτόν τον τρόπο το παιδί ξέρει αυτόματα τιπρέπει να κάνεικαι διαχειρίζεται καλύτερα τον χρόνο του.Το πιο σημαντικό είναι οι γονείς να δίνουνχρόνο έκφρασης στοπαιδίτους. Εάν κρατήσουν μια συνεχή, άνευ όρων, επικοινωνία μετο παιδί, αυτό θα εκφράσει τους τομείς στους οποίουςδυσκολεύεται (π.χ. την ώρα της ανάγνωσης) αλλά και ενδεχομένωςθα αναφέρει τι πιστεύει ότι θα το βοηθούσε (π.χ. περισσότεραδιαλλείματα). Οι ανοιχτές συζητήσεις με όλη την οικογένειαενθαρρύνουν την έκφραση του παιδιού, το καθιστούν υπεύθυνογια τις αποφάσεις του και το κάνουν πιο ανεξάρτητο.Η οικογένεια δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αποθαρρυνθείστην προσπάθειά της. Οι δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσειμε τη ΔΕΠ/Υ θα πρέπει να γίνουν η αφορμή για πιο συντονισμένηπροσπάθεια και ανοιχτή επικοινωνία μεταξύ των μελών της. Όπωςαναφέρθηκεπολλές φορές παραπάνω, η ΔΕΠ/Υ είναι μία απολύτως διαχειρίσημη γνωστική διαταραχή, αρκεί οι γονείς ναδράσουν άμεσα μόλις δουν κάποιες πρώιμες ανησυχητικέςενδείξεις και είναι έτοιμοι να στηρίξουν το παιδί τους στηνκαθημερινότητά του.

 

Kαλέστε τώρα για μια δωρεάν συνάντηση



Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *